Google+
Program animacji TV

Przegląd filmowy

Nauka animacji

O animacji...

"Czerń jest tajemnicą. Światło wydo-
bywa z niej tylko fragmenty. Kino jest dla mnie spotkaniem ze światłem i mrokiem."

                                          Piotr Dumała

Polecamy wywiad z artystą w Magazynie Filmowym 4/32 (kwiecień) 2014

Kochający śmierć - Piotr Dumała

Artykuły » Kochający śmierć - Piotr Dumała

2012-10-07

Piotr Dumała urodził się w 1956 roku w Warszawie. Jest reżyserem, scenarzystą, rysownikiem, również pisarzem. Studia artystyczne podjął na wydziale konserwacji dzieł sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie wybierając specjalność konserwacji rzeźby kamiennej. Na tej samej uczelni w pracowni wybitnego animatora Daniela Szczechury przez dwa lata poznawał tajniki tworzenia filmu animowanego. Naukę ukończył w 1982 roku. Obecnie jest wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi gdzie prowadzi zajęcia na wydziale Operatorskim i Realizacji Telewizyjnej. Debiutanckim dziełem Dumały był film „Lykantropia” zrealizowany w 1982 w łódzkim studio Se-Ma-For. Charakterystyczną cechą filmów Dumały są występujące w nich metamorfozy. Stanowią ważny element praktycznie wszystkich dzieł artysty. W pierwszym filmie twórcy ludzie zamieniają się w bestie, z kolei w końcówce „Franza Kafki”potłuczone szkło przeobraża się w psa a w „Zbrodni i Karze”potłuczona szklanka poprzedza morderstwo.

Kolejną rozpoznawalną cechą filmów artysty była nowatorska technika wydrapywania i zamalowywania obrazów na płytach gipsowych. Tak opisuję ją Marcin Giżycki: „Malując i przemalowując, drapiąc i ścierając jeden i ten sam obraz, artysta uzyskuje piękne, miękkie przejścia między sekwencjami i zaskakująco bogatą fakturę, przywodzącą na myśl malarskie płótno." Po raz pierwszy Dumała metodę tą zastosował w 1984 realizując „Latające włosy”, jednak dopiero w „Zbrodni i Karze” oraz „Łagodnej” można było zobaczyć w pełni wypracowaną technikę. Dumała o jednym ze swoich filmów piszę że jest pewnego rodzaju snem. W ten sposób opisywał „Zbrodnię i karę”w jednej z wypowiedzi. Jednak jak pisze Giżycki, opierając się na licznych tytułach opowieści Dumały : „Z kolekcji snów”, „Sny” czy „Z teki handlarza snów”, opis ten można przyporządkować do reszty filmów artysty. Artystę często też realizując swoje dzieła nawiązywał do malarstwa.

Charakterystyczne czarno-białe barwy, często wzbogacone kolorem brązowym użyte w filmach m.in. w „Latających włosach” lub „Łagodnej”wskazywały na inspirowanie się artysty sztuką barokową. Czerń i brąz w twórczości Dumały stwarzały wrażenie beznadziejności, osaczenia i smutku. Jak pisał polski filozof i pisarz Jacek Dobrowolski „Dumała jest duchowym kuzynem Braci Quay, czarodziejem awangardowego filmu animowanego, który przmierza niespokojne wody wyzwolonej wyobraźni po których żeglowali przed nim inni wizjonerzy - symboliści: Goya i Max Ernst, Odilon Redon, Daniel Mróz, Edward Gorey, Jonathan Swift, Kafka, Borges i Edgar Allan Poe". Sam Dumała tworzył swój świat, w którym interesowało go jedynie zgłębianie „ostatecznej tajemnicy”, tego co niepojęte, nienazwane. Jak sam pisał „Dla jednych tajemnicą  jest Bóg, dla innych los, a dla jeszcze innych przyczyna istnienia świata, czy pytanie, kim jesteśmy i po co istniejemy, czy też jakie są motywacje naszych uczynków. Żyjemy, by się do niej zbliżyć i każdy ma na to swój sposób."

Charakterystyczną cechą twórczości Dumały jest nawiązywanie do motywów psychologicznych i śmierci, czego najlepszym przykładem jest baśń z czarnym poczuciem humoru zatytułowana. „Czarny Kapturek”.

 
Źródło:
 
Giżycki M., Nie tylko Disney. Rzecz o filmie animowanym, Wydawnictwo artystyczne i filmowe, Warszawa 2000

www.culture.pl

Pawłowska- Tomaszek M, Nie zamierzam popełnić samobójstwa. Z Piotrem Dumałą rozmawia…, Kwartalnik Filmowy, 1997/198, nr 19-20


Źródło zdjęcia:

Pod redakcją Jerzego Armaty "Śnione filmy Piotra Dumały"

  • Dodaj link do:
  • facebook.com