Google+
Program animacji TV

Przegląd filmowy

Nauka animacji

O animacji...

"Czerń jest tajemnicą. Światło wydo-
bywa z niej tylko fragmenty. Kino jest dla mnie spotkaniem ze światłem i mrokiem."

                                          Piotr Dumała

Polecamy wywiad z artystą w Magazynie Filmowym 4/32 (kwiecień) 2014

Sugestywna wizja Ryszarda Czekały

Artykuły » Sugestywna wizja Ryszarda Czekały

2012-11-05

Ryszard Czekała urodził się w 1941 roku w Bydgoszczy. Zmarł 30 października 2010 roku w Krakowie. Artysta znany był przede wszystkim z reżyserowania i tworzenia scenografii do filmów animowanych oraz fabularnych. Jego kariera związana z filmem rozpoczęła się na wydziale Malarstwa i Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Warto dodać, że kształcił się w Pracowni Rysunku Filmowego, pod okiem wybitnego artysty Kazimierza Urbańskiego. Również w Krakowie w 1968 roku zadebiutował filmem „Ptak”, zrealizowanym w krakowskim oddziale Studia Miniatur Filmowych. Jego twórczość (głownie w filmie animowanym) nagradzana była m.in. na festiwalach w Mannheim gdzie w 1970 roku zdobył główną nagrodę za film „Syn” a rok później w Annecy za popularny „Apel”.

W jednym z numerów „Kina” Kazimierz Żórawski pisał :

„To właśnie naturalistyczny i surrealistyczny dźwięk, który w Ptaku podkłada się synchronicznie pod czarno-białe kadry, tworzy obrazy samotności zgarbionego człowieka, a w filmie Syn głośne przełykanie zupy, odgłos spadającego na ziemię kawałka chleba, cichy plusk łzy, która spływając po policzku ojca uderza o gładka powierzchnię płynu wypełniającego talerz, a wreszcie szelest gazety czytanej przez syna tworzą nastroje i emocjonalny odbiór widowni.”

Przełomowym dla artysty okazał się rok 1976 w którym zadebiutował w filmie fabularnym. Kończąc studia reżyserskie w  Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej artysta nakręcił swój pierwszy film w tym gatunku „Zofia”.

Dzieło to zostało docenione m.in. „Złotą kamerą” miesięcznika „Film” oraz Grand Prix na międzynarodowym festiwalu w San Remo. Udany debiut sprawił, że artysta przez długi okres pozostał wierny filmowi fabularnemu, zostawiając na boku animacje. W 1978 roku zrealizował „Płomienie”, 1982 „Przeklęta ziemie” a rok później „Piętno”. Czekała tworząc filmy fabularne czerpał z animacji. Wanda Wertenstein w jednym z artykułów opisujących fabularną twórczość artysty pisała: „Czekała stara się wykorzystać ów zapas środków, które stanowiły o jego oryginalności, kiedy posługiwał się tworzywem filmu animowanego.” W tych czterech filmach artysta skupił się na tematyce tzw. nurtu chłopskiego czyli wsi, miasta, rodziny i  dzieci. Główną problematyką jego realizacji było : „śledzenie człowieka znajdującego się pomiędzy dwoma rodzajami kultury, na pograniczu świata miasta i świata wsi.” O ile debiutancki film Czekały „Zofia”został bardzo dobrze odebrany przez publiczność to pozostałe dzieła spotykały się często z głosami krytyki. O filmie „Ptak” pisano, że był niedopracowany oraz niekonsekwentny gatunkowo. „Refleksyjny, oparty na retrospekcjach traktat moralny pragnął reżyser zmienić w wartki, efektowny i błyskotliwy kryminał z mądrym przesłaniem. Nie powstało ani jedno ani drugie." 

W 1985 roku artysta powrócił do realizacji filmów animowanych i nakręcił „Do utraty głów”, „Człowiek i chleb” (1997) oraz ostatnie swoje dzieło „Nowy dzwon” w 2001 roku. Mimo, że ostatnia realizacja Czekały została nagrodzona „Srebrną kreską” na Festiwalu Filmów Animowanych w Krakowie w 2002 roku, w żadnym jednak stopniu nie była porównywalna do dzieł takich jak „Apel” czy „Syn”.


Źródło:
culture.pl

  • Dodaj link do:
  • facebook.com